Moeder Natuur is gul geweest voor Riet De Schrijver. Als mama van Lisa (14), Pieter (13) en Bertus (10) en zelf net 40 geworden, oogt ze jonger en speelser dan veel van haar leeftijdsgenoten. Samen met haar man Hendrik Vanderstappen baat ze in het Brabantse Merchtem een authentieke vierkantshoeve uit waar melkvee en braadkippen de hoofdactiviteit vormen.

Maar de boerderij kent nog een andere traditie. Jarenlang woonde de zwaar gehandicapte nonkel van Hendrik in op de hoeve. Voor Riet – zelf ergotherapeute van opleiding – was de stap naar een zorgboerderij snel gezet…

Elke donderdag en vrijdag komt Sieglinde helpen op de boerderij. Hendrik en ik zitten meestal aan het ontbijt als haar papa haar brengt. We hebben dan al een paar uur melken achter de rug en praten even bij. Terwijl Sieglinde een glas appelsap neemt, overlopen we samen de dag. Kalfjes voederen en vers hooi geven, de voedergang vegen, stro in de stallen verdelen, het melkhuisje schuren…We hebben een goed gevulde voormiddag. Wie op een boerderij gehandicapten of zorgbehoevenden opvangt, mag geen extra werkkracht verwachten. Als we hetzelfde werk rond krijgen, zijn we heel tevreden!

Tijd voor het middageten. Sieglinde aan de knolselder terwijl ik
aardappelen schil en een mals stukje rosbief laat dichtschroeien op het vuur. Sieglinde was erbij vanaf het eerste uur, net zoals Kevin die een motorische handicap heeft. Niet evident want Kevin stapt een beetje vreemd en voor onze oudste dochter Lisa was dat aanvankelijk best wel wennen! Ivan die op woensdag komt, heeft een niet-aangeboren hersenletsel. Een gezonde twintiger die plots in een coma valt en daar helemaal anders uitkomt, dat stemt tot nadenken.

We proberen om elk van onze gasten klusjes te laten uitvoeren die hen stimuleren. We zoeken uit wat ze graag doen en waar ze goed in zijn. Sieglinde bijvoorbeeld komt uit een bijzonder creatief nest. Haar papa is beeldhouwer en haar zus maakt in haar vrije tijd hoeden. Zelf maakt Sieglinde fantastische smyrnatapijtjes en juwelen! In de namiddag doen we boodschappen. Ik geef haar een deel van het boodschappenlijstje waarvoor ze verantwoordelijk is. Soms gaan we samen de tuin in om wat bloempotten te verplanten.

Als Sieglinde rond 15 uur vertrekt, worstel ik me nog even door wat administratie. Een uurtje later komen de kinderen van school. We halen er een bord frangipanekes bij en luisteren naar elkaars verhalen. Daarna gaan ze naar hun kamer voor een uurtje huiswerk en rond 18 uur eten we nog even een boterham waarna Hendrik en ik onze dag afsluten zoals we begonnen zijn: met het melkritueel. Met zo’n 55 koeien zijn we daar toch al snel een paar uur mee zoet. Wanneer we rond half negen terug in huis komen, is de rek er meestal wel uit. Een kriek Lindemans en een goed boek bij de stoof, meer moet dat dan niet meer zijn.