Dolf de Golf
Zachtjes neuriënd reed ik de snelweg af. Ik draaide de rotonde op toen een kleine, grijze wagen plots in mijn kielzog kwam rijden. Vreemd, dacht ik nog even, maar vervolgde gestaag mijn weg. Even verderop sloeg ik rechtsaf. Blauwe zwaailichten, oranje heerschappen en een vriendelijk doch dringend verzoek om aan de kant van de weg halt te houden. De ‘anonieme’ wagen rijdt me intussen vakkundig vast en twee zaklampen schijnen onverbiddelijk op mijn achterbank.
"Boorddocumenten alstublieft". Ik knipper even met de ogen, rammel lichtjes nerveus in het handschoenkastje en overhandig verzekeringspapieren, rijbewijs en identiteitskaart. De toon wordt wat gemoedelijker. "Ja, juffrouwtje, ge zijt van Zedelgem?". Ik knik bevestigend. "Dan is het u niet die we moeten hebben". "Fijn" dacht ik, "Dat gevoel is dan wederzijds". "Mag ik misschien weten in het kader waarvan ik hier tot stilstand gebracht word?". "Woninginbraak, he", antwoordt de agent, waarbij zijn hand subtiel over zijn wapengordel glijdt.
Nu moet u weten dat ik met een behoorlijk aftandse wagen rijd. Dolf, de Golf. Derde generatie, zwart, full option, maar na dertien jaar betekent dat natuurlijk niet zo gek veel meer. Dolf en ik zijn bijzonder goede vrienden. We scheurden langs Vlaamse velden en wegen, op weg naar boerderijen, BV's en driesterrenrestaurants. We pasten stoepranden, bermen en verkeersborden, maar nooit mensen. Gelukkig.
Twee weken geleden vond ik een papiertje onder de ruitenwissers. "Ik koop oude wagen. Binnen 10 minuten contant geld. Bel!". Naah, als een Poolse inkoper zo’n vodje tussen de voorruit van Dolfke stopt, dan is het hek van de dam natuurlijk. Het afscheid zal me zwaar vallen. Maar ik koester de vele herinneringen. Ondertussen test ik op vakantie een cabrio uit. Dak open en zicht op de weidse velden…
Veel leesplezier! Marijke Pollentier - hoofdredacteur Melk & honing
|
|
