Beeld: Mine Dalemans

Oersterk, met beide benen op de grond en bruisend van energie. Zo staat Joske Cox (54) aan het roer van boomkwekerij ‘Plantenhuis’. Geen tierlantijntjes en prullaria in haar bedrijf, alleen ‘the real stuff’: stevige wortels, de geur van humus en een schoon bladerdek.

Zoals vaak bij sterke vrouwen, verliep Joske’s leven niet zonder slag of stoot. Vijf jaar geleden nam ze afscheid van haar echtgenoot en zakenpartner Guy. Alleen doorgaan was moeilijk, maar dankzij de steun van haar werknemers is het haar toch gelukt.

“Ik heb geen behoefte om me te bewijzen, niet tegenover Guy en niet tegenover mezelf. Ik wil gewoon vooruit, met het bedrijf en met mijn leven.”

Ik sta vroeg op, zodat ik de mailbox kan nakijken voordat ik ‘de jongens’ brief om 8 uur. ‘De jongens’, dat zijn mijn medewerkers. Ik noem ze ook wel ‘mijn gouden team’, omdat ik zo veel aan hen te danken heb.

Na het verlies van Guy hebben zij me weer boven water geholpen. Ik wilde absoluut verder met het bedrijf, maar had daar in het begin veel moeite mee. Guy en ik waren zo goed op elkaar afgestemd, dat ik zonder hem mijn draai niet vond. Hij had altijd voor de aankoop van de bomen gezorgd, ik voor de klanten.

Nu, vijf jaar later, valt alles eindelijk in de plooi, mede dankzij mijn team. En dat biedt ruimte om opnieuw te denken aan de toekomst. Zo gaan we terug meer haagplanten kweken en experimenteren met bomen in leivorm, wat best spannend is (lacht).

Na de dagelijkse briefing stel ik orde op zaken in de mailbox en coördineer ik de bestellingen. ’s Middags blijf ik met één van de jongens op het bedrijf om klanten te ontvangen, terwijl de rest van het team luncht.

Voor mij is het contact met de klanten erg belangrijk. Ik houd er immers van om mensen te vermaken en te bedienen, zodat ze zich verwend voelen. En de klanten verwachten dat ook: ze zijn niet tevreden met de beste producten, ze willen eveneens de beste service.

Om aan die twee eisen te voldoen, probeer ik een totaalpakket aan te bieden waarmee ze meteen aan de slag kunnen. Daar horen geen prullaria bij zoals vogelkastjes, maar wel een ruim assortiment aan laanbomen, sierheesters, vaste planten, meststoffen, degelijke bloempotten en nuttig advies.

Na de lunch keer ik terug naar mijn bureau of controleer ik de kwaliteit van de producten die geleverd worden. Tussendoor probeer ik zo veel mogelijk kennis te vergaren door vakbeurzen te bezoeken of bijeenkomsten bij te wonen.

De stiel is me immers niet met de paplepel ingegeven. In 1981 hebben Guy en ik het bedrijf opgericht, omdat Guy als tuinarchitect meer wilde doen dan alleen maar plannen tekenen. Ikzelf had een opleiding hotelschool op zak en werkte in een restaurant. Ik kwam dus uit een totaal andere wereld, maar was meteen enthousiast over het idee en heb me sindsdien op allerhande manieren proberen bij te scholen.

Zeker als bedrijfsleider moet je weten wat er reilt en zeilt in de sector. Gelukkig is de materie boeiend en houdt het bijleren me jong (lacht).

Vooraleer ik ’s avonds de poorten sluit, loop ik met één van de jongens door het bedrijf: zijn de planten gezond en de perkjes verzorgd; moet er binnenkort gerenoveerd worden? Grote investeringen plan ik niet meer, die kan ik toch niet meer terugverdienen, maar renoveren doe ik nog wel. Rondlopen in een mooi onderhouden bedrijf maakt me nu eenmaal gelukkig (lacht).

Wanneer iedereen weg is, controleer ik de kassa, de bestellingen en de personeelsadministratie. Daarna sluit ik af, spoed me naar de supermarkt en schuif aan tafel met Kristof (30) en Geert (28), mijn twee zonen. Soms komt daar nog een vergadering van de Boomtelersfederatie bij, maar meestal beëindig ik mijn dagen met de noodzakelijke was en plas. En zo gaat dat maar door, hopelijk nog vele jaren (lacht).