Vroeger was ik bang van koeien. Luc moest mee de stal in, want ik durfde niet alleen. Ik heb van thuis uit geen affiniteit met de boerenstiel meegekregen. Mijn vader was politieagent en mijn moeder huisvrouw.

Ikzelf heb voor naaister gestudeerd en vijf jaar in een naaiatelier gewerkt. Na de geboorte van Glenn heb ik die job opgegeven en ben ik pas echt in het boerenleven gestapt.

We hadden toen een varkensbedrijf. Eens ik daar alles onder de knie had, besloten we het melkveebedrijf van Luc’s vader over te nemen en moest ik terug van nul beginnen. Maar nu kom ik tot rust tijdens het melken.

In totaal produceren onze 65 koeien 610.000 liter melk per jaar. Daarmee behoren we tot de 15 procent grootste melkveebedrijven in Vlaanderen (trots).

Jaarlijks ontvangen we een 3.000-tal leerlingen, waarvoor we leerrijke wandelingen doorheen akker- en weiland organiseren (KOEkeloerepad), educatieve boerderijrondleidingen geven (KOEkriebels) en/of een meer actieve uitstap met boerderijklusjes aanbieden (KOEklusjes) organiseren.

Het is allemaal begonnen met de klasgenootjes van onze eigen kinderen. Die wilden graag eens op een echte boerderij rondlopen. Van het één kwam het ander en na veel mond-tot-mondreclame ontvangen we nu groepen van overal.

Ik ben heel blij dat we die stap destijds gezet hebben, want ik heb graag mensen om me heen. Nadat ik mijn job had opgegeven miste ik het sociale contact met de collega’s. Zolang de kinderen klein waren en naar de basisschool gingen, was ik actief in het oudercomité en kon ik aan de schoolpoort nog regelmatig een babbeltje slaan. Maar nu ze ouder zijn is ook dat contact weggevallen. Dag na dag alleen op een boerderijtje? Dat is niets voor mij!

s’ Middags nemen Luc en ik een korte siësta. Anders kunnen we ’s avonds geen pap meer zeggen. In de late namiddag melken we een tweede keer en tussendoor doe ik het huishouden en post ik foto’s van onze bezoekers op de website. Zo kunnen de ouders mee genieten van de uitstap van hun jonge spruit en zien ze meteen welke activiteiten wij nog aanbieden (lacht).

De dagen zitten al behoorlijk vol, maar vanaf dit najaar zullen ze nog drukker worden want we lanceren teambuilding op de boerderij. Bedrijven of verenigingen kunnen dan bij ons terecht voor actieve en unieke groepsspelen zoals het kippenkot en koe knallen.

En sinds vijf jaar zijn we ook zorgboerderij voor probleemjongeren. Overdag helpen ze mee op de boerderij en ’s nachts slapen ze in een stacaravan. Het is niet altijd gemakkelijk om zo’n jongere binnen te laten in je eigen gezin, maar als je ziet dat ze zich nadien herpakken ben je alles snel weer vergeten.

’s Avonds handel ik administratieve taken af, houd ik me bezig met de kinderen en maak ik voorbereidingen voor de teambuilding.

Eén avond per week houd ik vrij om zumba te dansen en daarnaast ben ik actief bij KVLV. Ook Luc wacht een druk verenigingsleven als hij ’s avonds zijn werkplunje uittrekt. Bovendien zetten we graag nog eens de bloemetjes buiten. ’s Anderendaags doet het pijn dat we zo vroeg uit de veren moeten, maar dat hoort nu eenmaal bij het boerenleven.

Ons schema lijkt druk, maar we zijn dat gewend. Het is gewoon een kwestie van tijd maken. En als er eens iemand weg moet of ziek is, springen onze kinderen bij. Al is dat niet altijd met volle goesting. Ze hebben zich nooit veel geïnteresseerd in tractors en koeien, zelfs niet in die uit hun speelkoffer (lacht).